EEN NOODOPROEP VAN JOKE VOOR HAAR BROER RIEN



Op 22 september 2004 ontving ik een email van een bezoeker van Machiel Kuyt.

Deze bezoeker had van Wee, de vriendin van Rien, een briefje gekregen met het verzoek om de tekst te mailen naar de zus van Rien.
In deze email vernam ik dat Rien op 17 september jl. een beperkt onderzoek had gehad in een ziekenhuis buiten de gevangenis.
Dat dit onderzoek had uitgewezen dat er twee kankergezwellen waren geconstateerd in de nier en twee niersteentjes.
De arts wilde hem opnemen om een nierpunctie te laten verrichten om te kunnen bepalen of het goed- of kwaadaardig  was.
Ook zou er nog verder onderzoek moeten plaatsvinden.
De arts is gaan bellen maar kreeg geen goedkeuring.

De onderzoeken moesten maar plaatsvinden in het gevangenisziekenhuis.
Voorts stond er in de email dat twee medewerkers van de ambassade bij hem op bezoek waren geweest met de mededeling dat de onderzoekskosten in het ziekenhuis buiten de gevangenis niet door de ambassade werd betaald maar dat deze kosten in een keer afgetrokken waren van zijn maandelijkse persoonlijke lening en dat hij die maand geen geld zou krijgen. (Iedere gevangene in Thailand sluit een persoonlijke lening af omdat zij anders geen eten en flessen water kunnen kopen om te kunnen overleven)

De email van de bezoeker van Machiel Kuyt heb ik dezelfde dag doorgezonden naar BZ met verwijzing naar de tekst in de email.
Dat ik me niet kon voorstellen dat deze mededeling juist zou zijn.
Zou deze wel op juistheid berusten dat dan de antwoorden die BZ heeft gegeven op vragen van de Algemene Rekenkamer en Tweede Kamer niet juist zouden zijn.
Voorts met vriendelijk verzoek - als het kan met spoed - om mij hieromtrent te informeren.
Op 24 september jl. ontving ik een  ontvangstbevestiging van mijn mail met de mededeling dat een en ander uitgezocht zou worden en dat ik spoedig geïnformeerd zou worden

Ik ontving op 6 oktober jl. een brief van Rien met de volgende tekst:

Op 17 september jl. zou de Hr. v.d.R. van de ambassade naar het ziekenhuis buiten de gevangenis komen om de rekening van de onderzoeken vooraf te komen betalen.
Dit is gebruikelijk in Thailand.
Hij was inmiddels met zijn bewaker gearriveerd in het ziekenhuis evenals Wee de vriendin van mijn Rien.
Hr. v.d. R. schitterde door afwezigheid.
Wee heeft hem toen gebeld en hij gaf haar telefonisch te kennen dat het onderzoek niet belangrijk was en dat hij niet zou komen.
Zij moest maar aan de arts vertellen dat hij een dezer dagen de rekening zou komen betalen.
Een ieder in Thailand weet dat er altijd vooruit betaald moet worden, zo niet, dan krijg je geen onderzoek/opname in een ziekenhuis.
De arts besliste dat hij toch de onderzoeken zou laten doorgaan ondanks dat deze niet van tevoren werden betaald.
Hartfilm was goed maar de hartslag veel te hoog en een veel te hoge bloeddruk.
Tot 6 keer heeft men de bloeddruk opnieuw gemeten en met steeds hetzelfde beeld.
De druk op het hoofd en de constante pijn op de linkerborst kon hij niet verklaren en wilde hiervoor verder onderzoek verrichten, doch had hiervoor geen goedkeuring gekregen.
Bloedonderzoek was goed en op dat moment was ook het urineonderzoek goed.
Er werd op dat moment geen bloed aangetroffen.
De foto's van de nieren gaven aan dat er 2 kankergezwellen waren (ik weet niet of dat in 1 nier of beide nieren zit) en geen cystes.
Voorts constateerde de arts dat er twee niersteentjes zaten.
De arts vertelde hem dat hij hem onmiddellijk wilde opnemen omdat hij de chirurg een punctie wilde laten nemen van de twee kankergezwellen.
Hiermee zou hij  kunnen bepalen of het om goede of kwaadaardige gezwellen zou gaan.
Zou het kwaadaardig zijn dan zouden deze onmiddellijk verwijderd dienen te worden.
Ook zou hij dan de overige onderzoeken die nog noodzakelijk waren kunnen verrichten.
Hij had ook geen goedkeuring gekregen om de vergrote prostaat te onderzoeken.
De arts is gaan bellen en kreeg geen goedkeuring om mijn broer op te nemen en geen goedkeuring om de nog noodzakelijke onderzoeken te laten verrichten.

Op 21 september jl. kreeg ik bezoek van Mevr. B. en de Hr. v. d. R. van de ambassade 
Ze wisten mij te vertellen dat ik deze maand geen geld kreeg omdat zij de rekening van het onderzoek in het ziekenhuis buiten de gevangenis hiermee hadden betaald.
Ik heb toen gezegd dat ik daarmee niet akkoord kon gaan omdat ik dan een maand lang geen eten en flessen water kon kopen.
Mevr. B. wist mij te vertellen dat ze daar niets mee te maken en al helemaal niet of ik er wel of niet mee akkoord wilde gaan.
Ik kreeg deze maand geen geld en heb dit ook niet gekregen.
Het verdere onderzoek dat volgens de arts van het ziekenhuis buiten de gevangenis nog zou moeten plaatsvinden kon ik vergeten en helemaal dat ik in dit ziekenhuis opgenomen zou worden en dat de kosten hiervan betaald zouden worden door de ambassade.
Zij wisten mij verder te vertellen dat drs. J. (plv. hfd. CM) van het Ministerie had geweigerd om goedkeuring te geven om deze kosten te laten betalen.
Daarna heeft er een gesprek plaatsgevonden met dr. Manop van de gevangenis.
Ik werd door mevr. Blok voor het blok gezet.
Ik kon de nierpunctie laten uitvoeren bij het Politieziekenhuis en daarna zou ik dan gelijk overgebracht worden naar het gevangenisziekenhuis.
Nu Joke zoals je weet bestaat het politieziekenhuis uit twee gedeeltes.
Een voor de politie zelf en dat is goed en het andere gedeelte voor gevangenen en dat wordt het "slachthuis" genoemd.
Het ziekenhuis in de gevangenis is een smerige troep en daar loop je infecties op.
Er wordt niet naar je omgekeken, dus geen verzorging.
Heb je injecties of een infuus nodig dan gebruiken ze vervuilde naalden.
Heb daar al driemaal gelegen en ga daar absoluut niet meer naar toe.
Ze gaan er zelf maar liggen dan kunnen ze het zelf ervaren hoe iedere dag gevangenen sterven als ratten omdat ze geen medische hulp en goede verzorging krijgen.
Hoe gevaarlijk het is als je buiten bewustzijn raakt.
Er wordt dan een kap op je mond gezet en binnen 15 minuten ben je overleden.
Er is een strijd met de directeur van de gevangenis en dr. Manop.
Dr. Manop weigert ieder verzoek om onderzoek te laten verrichten in een ziekenhuis buiten de gevangenis (de vorige keer weigerde hij dit ook bij mij) en de directeur zegt dat hij daartoe het recht niet heeft.
Zoals je weet heeft de directeur (nadat hij van mij een afschrift gekregen van de brief die geschreven was aan het Internationale Rode Kruis  in Thailand) met het Correction Department geregeld dat ik nu een onderzoek heb gekregen in een ziekenhuis buiten de gevangenis.
Hij heeft ook gezegd dat als ik opgenomen zou moeten worden in het ziekenhuis hij daarvoor goedkeuring zal verlenen.
Wat doet de ambassade: zij gaan het gesprek aan met deze arts en niet met de directeur.
Toen de directeur goedkeuring had gekregen van het Correction heeft hij de ambassade een brief geschreven of zij goedkeuring wilde verlenen om garant te staan voor de kosten.
Ik hoorde maar niets van de ambassade en vroeg aan v.d. R., toen hij hier op bezoek was, of hij de brief van de directeur had ontvangen.
Ja zei hij ik heb daar iets over gezien maar kan deze brief niet meer vinden.
De maand daarop wist hij mij te vertellen dat hij de brief terug had gevonden maar dat hij nog geen tijd had gehad.
Zelfs met mijn gezondheid werken ze me aan alle kanten tegen

Op 14 oktober jl. ontving ik een brief dd. 12 oktober jl. als antwoord op mijn email van 22 september jl.:

De tekst komt hierop neer dat volgens de ambassade mijn broer zelf een extra medisch onderzoek heeft aangevraagd.
De arts gaf aan (dit moet zijn dr. Manob arts van de gevangenis) dat verder onderzoek kan plaatsvinden in het Police Hospital.
Onderzoek in het ziekenhuis buiten de gevangenis zal extra kosten met zich meebrengen.
Alle benodigde kennis en apparatuur is in het Police Hospital aanwezig en de kosten zouden minimaal zijn.
Voorts schrijft BZ dat aan mijn broer zal medegedeeld worden dat als hij kiest voor een vervolg-onderzoek in het ziekenhuis buiten de gevangenis in plaats van het Police Hospital, hij deze kosten zelf dient te betalen.

VOORGESCHIEDENIS

Op 29 mei en 2 juni 2003 kreeg Rien eindelijk een beperkt onderzoek in een ziekenhuis buiten de gevangenis.
Bij deze onderzoeken werd geconstateerd dat er in de linkernier een cyste van 3 cm  en in de rechternier een van 2 cm.
Zijn prostaat was vergroot maar zonder  daarbij afmetingen aan te geven.
Zijn galblaas is licht gedilateerd.
De Hr. J. v.d. R. van de ambassade was aanwezig bij deze onderzoeken.
Nadat deze verricht waren was hij meegelopen met de arts om een en ander te bespreken.
Rien was hierbij niet aanwezig.
Hr. J. v.d. R. kwam terug van zijn bespreking met de arts en wist Rien te vertellen dat er niets aan de hand was en dat hij kerngezond was.
Rien vroeg toen aan hem dat dit niet kon omdat hij iedere keer zo ziek was en verschrikkelijke pijnen had en dat hij graag bij een ander ziekenhuis een expertise onderzoek zou willen laten plaatsvinden.
Hr. J. v.d. R. begon te schreeuwen en zei:  JIJ HEBT GEEN RECHTEN EN JE VERGEET DAT JE LEVENSLANG HEBT GEKREGEN.
Rien is heel boos geworden op de medewerker van de ambassade en is toen tekeer tegen hem gegaan.
In een verslag aan BZ schrijft Hr. J. v.d. R. dat mijn broer zich vreselijk misdragen heeft tegen hem.
Hij vermeldt niet wat hij zelf heeft gezegd en dat dit de aanleiding was dat Rien tekeer tegen hem ging.

Om de vier a vijf weken was en is Rien ziek, gepaard gaande met hoge koortsen, hevige pijnen in onderbuik doortrekkend naar de rug en bloed in zijn urine.
Dit is al vanaf hij de gevangenis in kwam.
Hij heeft bij het politie bureau 31 dagen in voorarrest gezeten.
Bij ieder verhoor werd hij met stokken geslagen op nieren en rug omdat hij bleef ontkennen dat hij schuldig was.
De laatste dagen hebben ze de verhoren dag en nacht door laten gaan en Rien is blijven ontkennen.
Gevolg dat hij daar al ziek is geworden en gevraagd had of er een arts kon komen.
Dit werd hem geweigerd.
De gevangenisarts schrijft iedere keer een antibiotica voor.
Na het innemen van de antibiotica gaat het na een week weer beter.
Om van dit gezeur af te zijn komt er op 27 november 2003 een nierarts (althans zo noemde men deze arts op de ambassade) van buiten in bijzijn van een verpleegster en mevr. W. B. van de ambassade.
Rien krijgt een gesprek met deze arts van 15 minuten.
Zonder hem aan te raken zonder hem te onderzoeken of onderzoek te laten verrichten weet hij te zeggen dat Rien gezond is.
Wel laat hij de verpleegster zijn bloeddruk meten en die is veel te hoog.
Hiervoor schrijft hij een recept voor.
Rien zegt tegen mevr. W. B. van de ambassade dat dit geen onderzoek is en dat hij een keer wel een goed onderzoek wil krijgen.
Mevr. W. B. wordt boos en zegt tegen hem dat hij het kan vergeten en er zal geen enkel onderzoek meer plaatsvinden.
Later is mij gebleken dat deze arts geen uroloog was maar arts bij een bejaardencentrum.

Op 2 december 2003 heb ik een beschamend en onprofessioneel gesprek met de hr. H. J.,
plv. Hfd van de afdeling CM van het Ministerie BUZA.

Hierbij is aanwezig.
Mevr. v.d. Meulen van de Stichting “Relaties van gedetineerden in het buitenland”.
De hr. H. J. wist mij te vertellen dat ik de uitslagen van het onderzoek op 29 mei en 2 juni 2003 moest vergeten en dat ik mij vast moest houden aan de uitslag van de arts die op 27 november jl. bij hem langs was geweest.
Voorts deelde hij mij mede dat hij nimmer goedkeuring zou geven voor een onderzoek buiten de gevangenis of een arts van buiten te consulteren om mijn broer te bezoeken.
Hij moest het maar doen met de arts van de gevangenis of het ziekenhuis van de gevangenis.
Daar heeft hij zich ook aan gehouden.
Hoe ziek en beroerd Rien er aan toe was en om een arts van buiten de gevangenis vroeg, werd hem dat iedere keer geweigerd door de gevangenis.

Inmiddels had ik afschriften gevraagd van alle medische uitslagen en foto’s.
Ik heb een Prof.,chef de kliniek urologie, verbonden aan een academisch ziekenhuis bereid gevonden om de medische gegevens en foto’s van 29 mei en 2 juni 2003 te bekijken.
De Prof. heeft zijn beoordeling en  aanbeveling (omtrent onderzoeken die niet waren gedaan maar wel nodig waren om om een juiste diagnose te kunnen stellen) aan mij toegestuurd.
De Prof. heeft dit geheel belangeloos en op persoonlijke titel verricht.
Wel heb ik hem beloofd dat ik zijn naam niet zou vermelden omdat hij niet het risico wilde lopen dat het Bestuur van het ziekenhuis waar hij aan verbonden is, op- of  aanmerkingen zou kunnen maken.
De medewerkster van het Ministerie wenste de beoordeling en aanbeveling van de Prof. niet te ontvangen omdat ik haar niet wilde vertellen wat zijn naam was.
Via het Rode Kruis is de voorgeschiedenis van het ziektebeeld van Rien en de beoordeling en aanbeveling van de Prof. in het Engels vertaald door een medische vertaalster.
Daarna is door tussenkomt van het Rode Kruis de vertaling doorgezonden naar het Internationale Rode Kruis in Thailand.
Rien heb ik een afschrift van deze vertaling toegestuurd.
Een medewerker van het Internationale Rode Kruis in Thailand werd de toegang tot de Bangkwang gevangenis geweigerd.
Rien heeft een gesprek aangevraagd bij de directeur van de Bangkwang gevangenis.
Rien heeft de directeur geïnformeerd over zijn ziektegeschiedenis en de afschrift van de vertaling voor het Internationale Rode Kruis overhandigd.
De directeur heeft het dossier van Rien gepakt en kwam er toen achter dat 1 ½  jaar geleden een verzoek van de ambassade was ingediend om een onderzoek te laten verrichten in een ziekenhuis buiten de gevangenis.
Dr. Manob had dit afgewezen.
De directeur zei: dat hij niet begreep dat hij dit had afgewezen omdat hij daar het recht niet toe had.
Hij zou een brief zenden aan het Correction Department om goedkeuring voor Rien aan te vragen.
Ook als Rien opgenomen moest worden in een ziekenhuis buiten de gevangenis dan zou hij daarvoor zijn goedkeuring geven De directeur heeft goedkeuring gekregen van het Correction Department.
Vervolgens heeft hij een brief geschreven aan de ambassade met de vraag of zij garant wilden staan voor de kosten van onderzoek en eventuele opname in het ziekenhuis.

Omdat ambassade/BZ vanaf november 2003 bleven weigeren om een goede arts te laten komen of onderzoek buiten de gevangenis te laten verrichten, heb ik een andere weg gekozen door inschakeling via het Internationale Rode Kruis te Thailand om Rien eindelijk een goed en uitgebreid onderzoek te laten ondergaan.
Desondanks heeft Rien niet de onderzoeken gekregen die de Prof. had aangegeven.
De ambassade heeft in overleg met dr. Manob bepaalt wat wel en wat niet mocht worden onderzocht.
Het vorenstaande is de reden dat ambassade/BZ denkt dat Rien  ZELF EEN EXTRA MEDISCH ONDERZOEK HEEFT AANGEVRAAGD en dat is niet juist.
De directeur van de gevangenis heeft dit aangevraagd.

In het VN-verdrag staat indien een gevangene ziek is en goede medische hulp nodig heeft en als hij of zij daarvoor opgenomen moet worden dat hij/zij hierop recht hebben.
Ondanks dat de medewerker van de ambassade weet te vertellen dat een gevangene geen rechten heeft is dit in strijd met het VN-verdrag.
In dit verdrag zijn wel degelijk rechten opgenomen voor gevangenen.
Een daarvan is het recht op GOEDE MEDISCHE HULP EN GOEDE ONDERZOEKEN EN EVENTUELE OPNAME IN EEN ZIEKENHUIS BUITEN DE GEVANGENIS.

BZ/ambassade weten dat de gevangenen in Thailand geen goede medische verzorging krijgen van de arts of de ziekenhuizen van de gevangenissen of  het Politieziekenhuis waar gevangenen worden opgenomen en desondanks wordt Rien gedwongen om daar naar toe te gaan met chantage dat wanneer hij toch naar het ziekenhuis buiten de gevangenis wil gaan voor verder onderzoek en behandeling dat hij deze kosten dan zelf zal moeten betalen.
Ze weten dat hij geen geld heeft want hij heeft niet voor niets een maandelijkse lening moeten afsluiten om in leven te kunnen blijven.

MIJN NOODKREET

Ik ben niet meer in de situatie dat ik de kosten voor verder onderzoek en opname in het ziekenhuis buiten de gevangenis kan betalen.

Graag zou ik jullie financiële steun willen vragen om het geld voor verder onderzoek en opname in het ziekenhuis voor Rien zo snel mogelijk bij elkaar te krijgen.

WILLEN JULLIE RIEN HELPEN

Zouden jullie je donatie (klein of groot, alles helpt) zo snel mogelijk willen overmaken op een girorekening die ik daarvoor heb geopend, te weten:

Rek.nr. 2681636
t.n.v. van J.J. Parlevliet
te Hedel

Ik wil u hiervoor namens Rien alvast bedanken.

Liefs van Joke

Tip: U kunt de giro gegevens uit deze pagina ook afdrukken...